Perpålsa tussen budde i en stein
I Nordland, i Nordland
Å han Svensk-Henrik var på flukt på sine bein
Han sprang frå lensmannen i dalen
Svensk-Henrik sprang, og han sprang
I Nordland, i Nordland
Og lensmannen kom likke bak med tvang
Han klare aldri sleppe unna
Langt borte såg han noko han trudde
I Nordland, i Nordland
Steinen der han Perpålsa budde
Og pusten frå lensmannen va like bak
Han kasta seg bak stein han måtte sjå
I Nordland, i Nordland
Han dundra og banka febrilsk og kraftig på
Han Perpålsa var heldigvis heime
Døre opna seg litt på gløtt
I Nordland
Han Svensk-Henrik smatt inn
No ska eg sov søtt
-Det var ein tussestein!
